Waarom deze ontmoeting?
Als vakbondsleider én als vrouw heeft Miranda Ulens oog voor de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt.
De vragen die door het Vrouwenforum aan de orde worden gesteld, raken haar.
Miranda Ulens is Algemeen Secretaris van de Vlaamse intergewestelijke van het ABVV, ex-Secretaris-generaal van het ABVV
Is de publieke erkenning van professionele inzet vandaag coherent?
Absoluut! Erkenning van iemands expertise is belangrijk.
In deze publieke erkenning wordt vaak het begrip fierheid genoemd, wat aantoont dat salaris niet de enige eis is van werkende mensen.
Zijn er specifieke uitdagingen voor vrouwen op de arbeidsmarkt?
Vrouwen worden nog steeds geconfronteerd met een evenwichtsoefening te doen tussen hun gezinsleven en hun werk.
In hun privéleven dragen ze vaak de opdracht van de zorg: eerst als de kinderen jong zijn, dan als de ouders oud worden, en soms zelfs allebei tegelijk.
Op professioneel vlak hebben ze zeker kansen en rechten, maar vaak zijn zij degenen die een stap terug doen omdat ze niet het grootste salaris van het koppel hebben.
Wanneer – of als – de situatie verandert, kan dit zelfs tot armoede leiden.
Ze hebben zeker een keuze gemaakt, maar ten koste van zichzelf of hun pensioen.
Is er, in de nieuwe overheidsmaatregelen, een impact te vrezen voor vrouwen?
De vermindering van de middelen toegestaan aan de FOD’s en de afname van collectieve steun hebben een aanzienlijke impact.
De flexibiliteit, de overuren, de mobiliteit en andere maatregelen verergeren vandaag de precaire evenwichtsoefening waarmee vrouwen worden geconfronteerd.
Wanneer hebben ze nog tijd? Hoe en wanneer kunnen ze besluiten een opleiding te volgen? Hoe kunnen ze van baan veranderen zonder de mogelijkheid om een nieuwe opleiding te volgen?
En hoe kunnen ze burn-outs of werkgerelateerde lichamelijke schade voorkomen?
Hoewel de loonkloof tussen mannen en vrouwen lijkt te verkleinen, houdt dit niet altijd direct verband met de lonen. Het feit van deeltijds te werken leidt vaak tot minder verkrijgen van voordelen dan fulltime werkers.
We zien de mogelijkheid om verschillende deeltijdse contracten aan te gaan, en we zien ook de mogelijkheid om meer overuren te werken op een voltijds contract. Is dit echt een voordeel?
Maar laten we ook bedenken dat in bepaalde sectoren (bijvoorbeeld: de zorgsector, de dienstencheques, de schoonmaak) deeltijds werk gangbaar is. Deze flexibiliteit zal uiteindelijk voorkomen dat mensen van een 60%-contract naar een 100%-contract overstappen.
En laten we de rol van studentencontracten of flexi-jobs hierin niet onderschatten.
Laten we ons er dus van bewust zijn dat deeltijds werken ook veel negatieve gevolgen kan hebben.
Een ander voorbeeld: in Vlaanderen zal betaald educatief verlof niet langer beschikbaar zijn voor werknemers die niet minstens vier vijfde werken.
Ook dit vormt een belemmering voor carrièreontwikkeling of om te kiezen voor een werkrooster onder vier vijfde.
Natuurlijk moeten we ook enkele positieve aspecten benadrukken, zoals ouderschapsverlof, dat vrij kan worden opgenomen door zowel mannen als vrouwen. Er is een recht, en dat is nu uitgeoefend. De gevolgen van dit soort keuzes hebben voor mannen en vrouwen dezelfde gevolgen.
Hoe zit het met geweld en intimidatie op de werkvloer?
De conventie 190 is een enorme stap voorwaarts.
In de dagdagelijkse realiteit blijft het aantal vrouwenmoorden stijgen.
Er is nog veel werk te doen. En waarom zouden we geen onafhankelijk orgaan oprichten dat deze problemen kan aanpakken?
Is de actie van het Vrouwenforum dus nuttig?
Absoluut.
Het is veel te gemakkelijk om te zeggen dat vrouwen tegenwoordig geëmancipeerd zijn en dat we niet langer hoeven te vechten voor vrouwenrechten.
We zien het overal ter wereld: het conservatisme maakt een comeback. Het recht op abortus wordt bijvoorbeeld ter discussie gesteld.
De beweging voor traditionele vrouwen (TradWives) is een wake-upcall.
Het Vrouwenforum is daarom essentieel, want zelfs dankzij de jarenlange opbouw van vrouwenrechten, blijft de vrouwenstrijd actueel. Helaas.
