In het kader van de Internationale Vrouwendag 2026 zet het Vrouwenforum een initiatief van de stad Brussel in de kijker dat erop gericht is vrouwen die op het terrein werken zichtbaarder te maken.
We maken daarom kennis met twee van deze vrouwen: mevrouw Magali Demorsy, tuinierster in het Warandepark, en mevrouw Laura Decarpentrie, controleuse. We spreken ook met mevrouw Faouzia Hariche, schepen van Human Resources van de stad Brussel.
Laten we beginnen met mevrouw Magali Demorsy.
Door Christine Beausaert
Op deze stralende lentemiddag zien we een jonge vrouw in een geel uniform en stevige schoenen op ons afkomen. We voelen meteen haar zelfverzekerdheid en de boodschap die ze wil overbrengen.
We zetten een paar stappen tussen de wandelaars en de werknemers die pauze nemen en stoppen vervolgens voor een prachtig perk met narcissen.
Kun je in een paar woorden uitleggen wat je beroep inhoudt?
Wij onderhouden de parken en tuinen in de hele stad Brussel en ik doe alles wat met tuinieren te maken heeft, dat is mijn werk.
Je neemt deel aan een bewustwordingscampagne om de rol van vrouwen in traditionele mannenberoepen zichtbaar te maken. Waarom heb je hiervoor gekozen?
Omdat ik niet vind dat ik een mannenberoep uitoefen; ik doe het omdat ik van mijn werk hou en ik heb er geen probleem mee om met mannen samen te werken.
Wat zou je willen zeggen tegen mensen die denken dat jouw beroep niet vrouwen is?
Weet je, ik was de eerste vrouw in het Park van Brussel. Toen ik hier kwam, moest ik mijn plek verdienen en mezelf bewijzen. Maar hier hebben we geen privileges: ik plant, ik gebruik de machines, net als een man. Er is geen verschil. Hier doen mannen en vrouwen hetzelfde werk.
Heb je als vrouw dagelijkse uitdagingen?
Jazeker, want als vrouw heb ik ook een gezin. De werkuren zijn moeilijk: we beginnen om 7u30 en ik kom van ver. Mijn partner en ik werken allebei fulltime en we hebben een jong kind; dus moeten we ons goed organiseren.
Vaak nemen vrouwen meer de zorgen voor het gezin op zich. Lange tijd was het zo: vrouwen in het huishouden en mannen aan het werk. Maar gelukkig verandert dat. En we zien duidelijk dat het aan het veranderen is, anders zouden vrouwen niet aan het werk zijn.
En dan is er nog het fysieke aspect. Spitten, zware lasten tillen – het is niet makkelijk, maar als je het kunt en je houdt van je werk!
En als een vrouw tegen je zou zeggen dat jouw beroep niet geschikt is voor vrouwen?
Ik zou haar zeggen dat het de wil is die telt.
Dat je niet bang moet zijn, dat je het moet proberen.
Weet je, in het begin was het niet zo makkelijk. Toen ik hier kwam, waren er bijvoorbeeld geen kleedkamers voor vrouwen. Maar nu wel. Niet overal, dat klopt, maar het gaat vooruit. Ik zie dat het evolueert. Er zijn steeds meer vrouwen en op alle niveaus. Ik zie het bijvoorbeeld op het Kabinet; en zelfs mijn schepen is een vrouw. Ik zie verbeteringen en een bereidheid om te luisteren. Ook al heb je soms het gevoel dat de dingen niet altijd zo snel gaan als je het zou willen.
Dus ik zou ook zeggen dat, ook al is het niet elke dag makkelijk, we hebben veel werk en dezelfde kwaaltjes als mannen. Maar we hebben een fantastisch beroep. We zijn elke dag buiten, we maken de omgeving mooier, we planten, we zien dingen groeien. Hier, in het Warandepark, hebben we een prachtig park, mooie monumenten.
Soms, als we aan het planten zijn, stoppen mensen en zeggen ze dankjewel. Dat is fantastisch.
En we krijgen ook de erkenning van onze bazen die ons bedanken en zeggen dat we ons werk goed doen. Ze maken geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Het is een team: we gaan samen vooruit.
En voor uw bazen, was dat gemakkelijk?
Ik wilde heel graag bij dit team in het Park blijven. Maar het is waar dat het een leerzame ervaring was, voor mij en ook voor hen.
Ze waren het niet gewend. Dus ik heb bewezen wat ik kon. Ze waren verrast dat een vrouw net zoveel kon als een man, en ik weet dat het hun perspectief heeft veranderd, hun horizon heeft verbreed.
Wat is volgens u het nut van de actie van het Vrouwenforum?
Ik denk dat het heel belangrijk is om zichtbaar te zijn.
Er zijn nog steeds veel mensen die het niet begrijpen, en dit helpt hen.
Er zijn ook mannen die in 'vrouwenberoepen' werken, zoals verloskundigen.
Hoe dan ook, het maakt niet uit.
We moeten zichtbaar zijn en vrouwen laten weten dat, zelfs als het 'een mannending' is of als miljoenen mannen het doen: ze kunnen het ook doen!
Een afsluitend woord?
Weet je, sinds mijn tweede middelbaar heb ik mijn eigen keuzes gemaakt. Ik heb ervoor gevochten. Ik wilde heel graag voor de Stad werken, ik heb dezelfde examens afgelegd, ik was de enige vrouw toen ik hier begon. En nu ben ik hier: dat is mijn beloning!
Lees de gerelateerde artikelen.
- mevrouw Laura Decarpentrie, controleuse.
- mevrouw Faouzia Hariche, schepen van Human Resources van de stad Brussel.
